Korzystając z modułu samodzielna księgowość możesz prowadzić ewidencję środków trwałych w tym tworzyć kartę środka trwałego ręcznie. Gdzie w systemie dostępna jest ewidencja, jaki jest zakres danych oraz kiedy system tworzy kartę środka trwałego automatycznie przeczytasz w artykule ewidencja środków trwałych - jak dodać nowy środek trwały.

Czym jest karta środka trwałego i do czego służy?

Karta środka trwałego stanowi podstawowy dokument ewidencyjny składnika majątku. Wypełnienie karty jest niezbędne aby zdefiniować przedmiot oraz ustalić parametry jego amortyzacji. Zapisanie karty środka trwałego wywołuje wygenerowanie tabeli amortyzacji przedmiotu, na podstawie której system automatycznie wylicza miesięczny odpis amortyzacyjny i tworzy kolejne wpisy kosztu do PKPiR.

Pola karty środka trwałego – KŚT, amortyzacja i dane ewidencyjne

LP  - kolejny numer w Ewidencji środków trwałych, nadawany przez system automatycznie w momencie zaksięgowania pierwszego odpisu amortyzacyjnego. Nie wymaga ręcznego uzupełnienia.

Numer inwentarzowy – Numer rejestracyjny lub fabryczny (jeśli przedmiot go posiada) lub unikalny identyfikator środka trwałego nadany zgodnie z wewnętrznymi ustaleniami firmy, pozwalający na jednoznaczną identyfikację przedmiotu, na którym jest naniesiony. Przydatny w odniesieniu do środków trwałych trudno identyfikowalnych, stanowiących grupę jednorodnych składników majątkowych (np. krzesła biurowe).

WNiP – zaznacz pole, jeśli karta dotyczy wartości niematerialnej i prawnej (np. licencji, oprogramowania, patentu) zamiast rzeczowego środka trwałego.

Data nabycia – data zawarcia umowy lub wystawienia dokumentu zakupu.

Data przyjęcia do użytkowania – data faktycznego przekazania składnika majątku do używania. Stanowi moment rozpoczęcia naliczania amortyzacji.

Sposób nabycia – wybierz z listy formę wejścia składnika w posiadanie jednostki: umowa sprzedaży, faktura VAT, darowizna, wkład niepieniężny, wytworzenie lub inne.

Określenie dokumentu nabycia – wpisz numer faktury lub inny identyfikator dokumentu potwierdzającego nabycie (np. numer umowy, numer aktu notarialnego).

Nazwa środka trwałego – podaj jednoznaczną nazwę umożliwiającą identyfikację składnika majątku.

Klasyfikacja środka trwałego – wybierz właściwy symbol z Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT). KŚT to urzędowy wykaz grupujący środki trwałe według ich rodzaju i przeznaczenia. Każdemu składnikowi majątku przypisany jest określony symbol KŚT, który wskazuje właściwą stawkę amortyzacji wynikającą z Wykazu stawek amortyzacyjnych, stanowiącego załącznik do ustawy o podatku dochodowym. Prawidłowe zaklasyfikowanie środka trwałego ma zatem bezpośrednie przełożenie na wysokość i czas rozliczania odpisów amortyzacyjnych w kosztach firmy.

Podstawa amortyzacji – wpisz wartość początkową środka trwałego, od której naliczana będzie amortyzacja (co do zasady: cena nabycia lub koszt wytworzenia).

Rodzaj amortyzacji – wybierz metodę amortyzacji: liniowa, degresywna, ustalana indywidualnie lub jednorazowa. Wybór metody amortyzacji należy do przedsiębiorcy i dokonywany jest raz – w momencie wprowadzenia środka trwałego do ewidencji. Dostępne metody określa ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Roczna stawka amortyzacji – wpisz stawkę procentową wyrażoną w % w skali roku. Dla amortyzacji liniowej można przyjąć stawki wynikające z wykazu stawek amortyzacyjnych.
Wykaz stawek amortyzacyjnych stanowi załącznik do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. To tabela określająca maksymalne roczne stawki procentowe, według których przedsiębiorca może amortyzować poszczególne rodzaje środków trwałych. Stawki przypisane są do symboli KŚT i wyrażone w procentach wartości początkowej środka trwałego przypadających na rok.

Okres amortyzacji – wyliczany automatycznie przez system na podstawie podanej rocznej stawki amortyzacji. Pole ma charakter informacyjny.
 
Dodatkowo dla każdego środka trwałego można wprowadzić informacje, które nie będą widoczne w ewidencji środków trwałych, ale mogą być przydatne w przypadku większej ilości majątku w firmie. Wypełnienie tych pól nie jest wymagane, aby zapisać kartę środka trwałego.

Opis – pole przeznaczone na własne uwagi dotyczące składnika majątku, np. dane techniczne, lokalizacja szczegółowa, informacje o serwisie.

Osoba odpowiedzialna – wskaż pracownika materialnie odpowiedzialnego za dany środek trwały.

Miejsce użytkowania – określ lokalizację, w której środek trwały jest faktycznie używany (np. nazwa działu, numer pomieszczenia, oddział).

Zapisanie karty powoduje dodanie środka trwałego do ewidencji oraz rozpoczęcie amortyzacji. Do momentu pierwszego odpisu karta może być edytowana, natomiast po jego zaksięgowaniu system nadaje numer Lp. i blokuje możliwość wprowadzania zmian.